بابا آب داد یه دروغه

بابا آب داد یه دروغه، کسی اون آب نخورده

بابا پول نون و آب دیگه  دود کرده و مرده

مادرم قصه نمی گه ، خواهرم شب سر کاره

اما تو کتاب مشقم،دوباره حرف سواره

اگه اومدین سراغم، آخر کلاس شهرم

زیر خط احتیاجم ، توی اقیانوس زهرم

دیکته های نانوشته ، مشق های دوره نکرده

معنی شون اینه که شادی پشیمون برنمی گرده

نه انار اسب می خوام ، نه دروغای قشنگ و

روزگار من سیاهه ،نمی خوام این همه رنگ و

یکی باید بنویسه ، یه کتاب از حال و روزم

از منی که مثل فانوس ،سرد و بی صدا می سوزم

اجازه خانم معلم ، این کتاب و کی نوشته؟

دنیای کتاب قشنگه، دنیای من چرا زشته؟

اجازه خانم معلم ، علم و ثروت دیگه بسه؟

انشای من فقط اینه: خسته ام ، خسته ی خسته

                                                                          یغما گلرویی

|+|

دوباره های من

وقتي شروع به نوشتن كردم، دست و پايم مي لرزيد كه نكند

نكند دوباره آدم ها مرا بفريبند

اين آدم ها ، هم عجيبند وهم غريب

سال هاي زيادي است كه از آن فاصله گرفتم

فرسنگ ها فاصله  بين من و اوست.

هر قدمي كه به سويش بر مي دارم مشتاق تر مي شوم.

اما افسوس كه براي زود رسيدن بايد از بيراهه ها گذر كرد

سنگلاخه جاده خاكي پايم را خشك و بي رمق مي كند

و من باز مي روم

 

|+|

قایم موشک بازی نوابغ جهان

 روزی همه دانشمندان مردند و وارد بهشت شدند

آنها تصمیم گرفتند تا قایم موشک بازی کنند

متاسفانه انشتین اولین نفری بود که باید چشم می گذاشت.

او باید تا ۱۰۰ میشمرد و سپس شروع به جستجو میکرد.

همه پنهان شدند الا نیوتون …

نیوتون فقط یک مربع به طول یک متر کشید و درون آن ایستاد.

دقیقا در مقابل انشتین.

انشتین شمرد ۹۷,۹۸,۹۹,۱۰۰

او چشماشو باز کرد ودید که نیوتون در مقابل چشماش

ایستاده.

انشتین فریاد زد نیوتون بیرون( سک سک) نیوتون بیرون( سک سک(

نیوتون با خونسردی تکذیب کرد و گفت من بیرون نیستم.

او ادعا کرد که اصلا من نیوتون نیستم.

تمام دانشمندان از مخفیگاهشون بیرون اومدن

تا ببینن اون چطور میخواد ثابت کنه که نیوتون نیست…

نیوتون ادامه داد که من در یک مربع به مساحت یک متر مربع ایستاده ام…

که منو نیتون بر متر مربع میکنه

از آنجایی که نیوتون بر متر مربع برابر یک پاسکال می باشد

بنابراین من پاسکالم پس پاسکال باید بیرون بره (پاسکال سک سک(

|+|

همه واژه ها دق می کنند

این جا

کسی فقط به خاطر یک واژه ساده

تصمیم گرفت

از بین گریه و بدگمانی عبور کند و برود آن طرف دریا

ببیند چه اتفاقی افتاده است

ولی باز هم

به همان تقدیر همیشه گی دچارش کردند

 و اگر آبستن بوی گریه نشده بود

هیچ کس از این راز خبردار نمی شد

 

حالا روزهای ماتم را که از تقویم برداری

دیگر تعریفی برای سال وجود نخواهد داشت

همه واژه ها دارند از ترس بی حرمتی دق می کنند

آن وقت این جماعت بی خیال

حتی از تلفظ معصومیت ستاره عاجزند

چه برسد به درک نجوای مبهم آیینه

 

|+|